หลังจากนอนไม่หลับมาหลายอาทิตย์ก็พยามหาเหตุผลมาหักล้างกับสิ่งที่เราเป็นอยู่จากนั้นก็ได้คำตอบครับ
ที่เราเป็นอยู่นี้ก็เพราะเราครุ่นคิดถึงรถเรานี่เองก็มันเนินนานมากเกินไปแล้วกับสามเดือนในการทำรถ
ไปกี่ครั้งกี่ทีก็ยังไม่คืบหน้าเท่าไหร่เลยดูเหมือนมันจะไม่เสร็จเอาจริงๆถ้าปล่อยให้ให้มันนานไปมากกว่านี้
เครื่องยนต์ที่เคยพาเราไปไหนต่อไหนคงกลับเยอรมันไปแน่ๆติ่นเช้ามาก็เข้าออฟฟิตลางานเลยครับ
สองวันคิดไว้คงต้องถึงมือเรา(ก็พี่ท่านเล่นไม่ทำเลยหรือทำก็น้อยมากเล่นทำรถเจ็บเล็กเจ็บน้อยก่อนของเราก็เลยไม่คืบ)
พี่ครับผมลางานมาสองวันช่วยทำกันจะได้ช่วยกันดูว่าต้องเก็บแก้ตรงไหนบ้างเริ่มกันตั้งแต่เช้ารู้ตัวอีกทีก็หมดไปหนึ่งวัน
[/quote]
วันที่สองก็ยังคงทำเหมือนเดิมผมก็ขัดๆลอกๆลงมือเองส่วนไหนที่เครื่องมือเข้าไม่ถึง(ทำไงได้ความต้องการของเรา
มันขัดกับความรู้สึกช่างนี่ครับเล่นไม่โป๊วเลยนี่เอาแต่รอยเชื่อมที่ใหญ่เกินนอกนั้นสีกันสนิมแล้วก็พ่นสีจริงเลย)เย็นวันที่สองแล้วครับผ่านไปเร็วมากๆพอหันกลับไปดูงานแล้วก็หายเหนื่อยคืบหน้าเอามากๆงานปะลุงแกเองก็เก็บไปได้เจ็ดแปดสิบเปอร์เซ็นลอกสีได้หมดแล้ว
[/quote]
อีกครั่งวันต่อมาก็ตั้งเสาแก้ประตูที่ตกเคาะแต่งซุ้มกับหลังคาหลังจากนั้นก็หันกลับไปแก้สีที่เพี้ยนเอามากๆ..คุ้มครับ
หยุดงานสองวันกับสิ่งที่ได้อาการนอนไม่หลับก็หายไปเลย...
นี่ก็ฝีมือเราดำด้านล้อเงาคงงามน่าดู...
[/quote]
